Art of Remembrance brengt hedendaagse kunstwerken samen die zijn ontstaan tijdens het verblijf van de kunstenaars op herdenkingslocaties van de Tweede Wereldoorlog verspreid over Europa. Met behulp van archieven, landschappen, historici en lokale gemeenschappen onderzoeken de hier gepresenteerde werken herinnering als een levend en kwetsbaar proces. Deze online tentoonstelling vormt een kennismaking met het project, de betrokken kunstenaars en hun creatieve ontwikkeling, en belicht de kunstwerken die de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog opnieuw verbeelden vanuit een hedendaagse artistieke invalshoek.
Art of Remembrance bundelt hedendaagse kunstwerken die tot stand kwamen tijdens een langdurig verblijf op herdenkingslocaties van de Tweede Wereldoorlog verspreid over Europa. Kunstenaars kregen de kans om een langere tijd aanwezig te zijn op plekken die door de oorlog zijn gevormd. In samenwerking met archieven, historici,de omgeving en lokale gemeenschappen ontwikkelden zij nieuw werk dat rechtstreeks voortkomt uit directe ontmoetingen, in plaats van een afstandelijke interpretatie.
De tentoonstelling laat zien dat herinneren zowel kwetsbaar als blijvend is. Geen vaststaand feit, maar iets dat voortdurend in beweging is. Niet alleen monumenten en officiële verhalen bepalen hoe we ons het verleden herinneren,maar ook de kleine, tastbare en vaak persoonlijke verhalen die generaties lang worden doorgegeven. Van bomen die sporen dragen van explosies, tot bunkers die door de natuur zijn teruggewonnen, van dagboeken en liedjes tot huiselijke voorwerpen en fysieke aanwezigheid, samen vormen ze een taal waarmee het verleden opnieuw wordt ontdekt en beleefd.
In de tentoonstelling richten de kunstenaars zich op vormen van herdenken die vaak onzichtbaar blijven: herdenken binnen families, de rol van vrouwen in verzet en hun gevecht om te overleven, getuigen zoals dieren en landschappen, en de manier waarop trauma zich op locaties en in personen nestelt. In plaats van heroïsche verbeelding kiezen de kunstwerken voor intimiteit en aandacht.
Geconfronteerd met een geschiedenis van extreem geweld vermijden de kunstenaars een directe weergave van gruwelijkheden. In plaats daarvan werken zij met suggesties, metaforen en specifiek materiaal, waardoor ruimte ontstaat voor persoonlijke betrokkenheid de kunstwerken.
Art of Remembrance presenteert geen eenduidig verhaal over het verleden, maar ziet hedendaagse kunst als een ruimte waarin verschillende herinneringen naast elkaar kunnen bestaan, worden bevraagd, en levend worden gehouden.
Rebekka Bauer is een Duitse beeldend kunstenaar die werkt met fotografie, installatie, tekst, performance en kunstenaarspublicaties. Zij woont en werkt in München en Leipzig. Haar werk omvat een onderzoek naar herinneringscultuur, met een sterke focus op persoonlijke en intergenerationele geschiedenis. Door te werken met archiefmateriaal, gevonden objecten en autobiografische verwijzingen onderzoekt Bauer hoe intieme ervaringen zich verhouden tot bredere historische krachten, in het bijzonder tot de erfenis van de Tweede Wereldoorlog.
Bauer studeerde scenografie en beeldende kunst in Salzburg, Wenen en Leipzig. Haar werk werd gepresenteerd in talrijke tentoonstellingen en festivals in Duitsland, Oostenrijk en elders in Europa. Daarnaast publiceerde zij meerdere kunstenaarsboeken en droeg ze bij aan gezamenlijke publicaties. Haar projecten verdiepen zich vaak in de emotionele lagen van familieherinneringen, met bijzondere aandacht voor gender en de huiselijke sfeer, waarbij complexe emotionele verhalen worden vertaald naar tastbare en ruimtelijke vormen.
Rebekka Bauers verblijf in Paraloup werd gekenmerkt door een langdurige betrokkenheid bij het berglandschap, het lokale antifascistische herinneringswerk en de levensverhalen van vrouwen die betrokken waren bij het Italiaanse verzet. De afgelegen ligging van de plek creëerde zowel afzondering als wederzijdse afhankelijkheid, een toestand die Bauer beschouwt als essentieel voor het begrijpen van het partizanenleven in de bergen, waar autonomie en collectieve steun naast elkaar bestonden. De tijd die zij in Paraloup woonde en werkte, stelde haar in staat deze spanning direct te ervaren en voedde haar werk dat aandacht heeft voor ritme, herhaling en alledaagse handelingen.
Ontmoetingen met historici, families van voormalige partizanen en leden van de coöperatie die actief is in Paraloup speelden een centrale rol in haar proces. In plaats van de locatie te benaderen als een statische historische plek, beschouwde Bauer haar als een levende omgeving, gevormd door voortdurende praktijken van zorg, onderhoud en overdracht. Deze hedendaagse vormen van collectief leven werden onlosmakelijk verbonden met haar historisch onderzoek en versterkten haar interesse in vormen van verzet die zich buiten heroïsche verhalen ontwikkelen.
Centraal in Bauers onderzoek stond de figuur van Lidia Beccaria Rolfi, partizaan, gedeporteerde naar Ravensbrück en later een publieke getuige. Aan de hand van dagboeken, tekeningen, correspondentie en familiefoto’s onderzocht Bauer hoe herinnering zich ver uitstrekt voorbij de oorlogsjaren en wordt gedragen door decennia van getuigenissen, educatie en emotionele arbeid. Bijzondere aandacht ging uit naar Rolfi’s geschriften uit haar gevangenschap, waarin leren, verbeelding en aandacht voor het dagelijkse leven fungeerden als strategieën van overleving. Voor Bauer tonen deze praktijken verzet niet alleen als een daad van oppositie, maar als een langdurige inzet voor zorg, verantwoordelijkheid en veerkracht.
Tijdens het verblijf combineerde Bauer archiefonderzoek met wandelen, observeren en het verzamelen van materialen. Door afstand en reflectie een bepalende rol te laten spelen in de uiteindelijke vorm van het werk, benaderde zij artistieke productie als een langzaam proces waarin historisch materiaal, ontmoetingen en hedendaagse ecologische vraagstukken geleidelijk samenkomen.
Raphaël Dallaporta is een Franse kunstenaar en fotograaf, bekend om zijn rigoureuze, onderzoeksgerichte benadering van hedendaagse beeldende kunst. Vanuit een dialoog met archeologie, geschiedenis en wetenschap werkt hij nauw samen met onderzoekers om visuele protocollen te ontwikkelen die verborgen of vergeten objecten en landschappen transformeren tot stillevens en landschappelijke composities.
Hij studeerde aan de École des Gobelins de l’Image in Parijs, vervolgde zijn opleiding bij Fabrica in Italië en was verbleef in de Villa Medici (Franse Academie in Rome). Het werk van Raphaël Dallaporta werd internationaal tentoongesteld en maakt deel uit van belangrijke publieke collecties, waaronder het Centre Pompidou, de Maison Européenne de la Photographie (Parijs), Photo Elysée (Lausanne), de New York Public Library en het Getty Center (Los Angeles).
Zijn projecten variëren van grootschalige meeslepende films tot tijdsgebonden installaties die vertrekken vanuit fotografisch onderzoek. Zijn monografische publicaties kregen ruime internationale erkenning. Door gebruik van verschillende media daagt Dallaporta het publiek uit om de relatie tussen technologische vooruitgang en menselijke ontwikkeling opnieuw te doordenken.
Raphaël Dallaporta benaderde zijn verblijf bij het Bastogne War Museum als een langzaam, plaatsgebonden onderzoek, geworteld in de landschappen van de Belgische Ardennen. Zijn centrale vraag luidde: wat blijft er over wanneer menselijke getuigen verdwenen zijn? Bijna vanzelf namen bomen, langs wegen en in bossen op voormalige slagvelden, een centrale plaats in zijn onderzoek in. Als levende, zwijgende aanwezigheid dragen zij geschiedenis niet via verhalen, maar via materie zelf.
Vanuit het Bastogne War Museum verkende Dallaporta verschillende locaties die verbonden zijn met de laatste fase van de Tweede Wereldoorlog. In een regio waar militaire geschiedenis en heroïsche verhalen sterk aanwezig blijven, koos hij er bewust voor de aandacht te verschuiven van militaire heldendaden naar anonieme, vaak over het hoofd geziene vormen van getuigenis. Dankzij een nauwe samenwerking met het museumteam en lokale experts kon hij vertrouwen opbouwen, toegang krijgen tot archieven en soepel bewegen tussen historisch onderzoek, veldwerk en artistieke experimenten.
In het Bois du Beleu onderzocht Dallaporta de lancering van de eerste operationele V2-raket op 8 september 1944, een gebeurtenis die tegelijk het gewelddadige begin van het ruimtevaarttijdperk markeerde en de dood veroorzaakte van zeven burgers in de Parijse voorsteden. Op deze voormalige geheime lanceerplaats fotografeerde hij twee honderdjarige coniferen waarvan de asymmetrische groei nog steeds de littekens draagt van de brand veroorzaakt door de raketlancering. De subtiele vervormingen van de bomen verbinden een biologische stress, vastgelegd in het hout, met een beslissende breuk in de menselijke geschiedenis: een oorlogswapen dat later de basis zou vormen voor ruimteverkenning.
Op het slagveld van Bois Jacques richtte Dallaporta zijn aandacht op hedendaagse sporen van herdenking. Geen enkele boom dateert hier nog uit de tijd van de gevechten; alle zijn nadien opnieuw gegroeid. Bezoekers bouwen er spontaan kruisen van gevallen takken en markeren zo hun eigen herinneringshandelingen in het landschap. Deze kwetsbare, anonieme rituelen werden een centraal element binnen zijn werk.
Ook archiefonderzoek speelde een belangrijke rol. Een luchtfoto uit januari 1945, waarop het dorp Bizory tijdens de laatste fase van het Ardennenoffensief te zien is, vormde aanleiding tot reflectie over afstand, abstractie en de militaire blik. Ontmoetingen met historici, boswachters, schoolgroepen en bezoekers voedden zijn werk dat gericht is op dialoog, overdracht en gedeelde aanwezigheid. Tijdens het verblijf beschouwde Dallaporta elke handeling, fotograferen, verzamelen, hout snijden of herdenkingsmomenten vormgeven, als onderdeel van een bredere poging om een door trauma getekend landschap opnieuw bewoonbaar te maken.
Juhana Moisander is een Finse kunstenaar wiens praktijk zich richt op meeslepende videoinstallaties waarin geluid, performance en scenografisch ontwerp samenkomen. Zijn werk onderzoekt de psychologische dimensies van collectieve herinnering, culturele mythes en sociale rituelen, vaak geïnspireerd door kunstgeschiedenis, religie en folklore. Moisander creëert zorgvuldig gecomponeerde, atmosferische omgevingen waarin bezoekers worden uitgenodigd stil te staan bij de emotionele en symbolische lagen van gedeelde menselijke ervaringen.
Hij behaalde diploma’s in beeldende kunst en mediastudies aan instellingen in Finland en exposeerde uitgebreid in Finse musea en de internationale kunstcontext. Zijn werk was onder meer te zien in solotentoonstellingen in EMMA – Espoo Museum of Modern Art, Mikkeli Art Museum en Gallery Hippolyte, en maakt deel uit van verschillende publieke collecties. Moisanders praktijk combineert gechoreografeerde beweging met audiovisuele elementen in gelaagde composities die spanningen onderzoeken tussen verleden en heden, macht en kwetsbaarheid, individu en gemeenschap.
Juhana Moisanders verblijf in het Sybir Memorial Museum in Białystok ontwikkelde zich vanuit een intensieve betrokkenheid bij een plek die wordt gekenmerkt door opeenvolgende geschiedenissen van deportatie, ontheemding en geweld. Het museum belicht het lot van lokale bevolkingsgroepen die onder Sovjetbewind naar Siberië werden gedeporteerd en later onder nazi-bezetting leefden, geschiedenissen die sterk resoneren met Moisanders eigen achtergrond als afstammeling van Kareelse evacués. Deze parallel tussen Poolse en Finse oorlogservaringen vormde een belangrijk conceptueel uitgangspunt voor zijn werk.
Moisander benaderde het verblijf via een combinatie van historisch onderzoek, observatie van architectuur en artistieke experimenten. Tijdens een eerste verblijf in Białystok in de zomer van 2025 verkende hij de museumcollecties en besprak hij mogelijke thematische richtingen met curators, waarbij het kernidee van het project vorm kreeg. Een tweede verblijf eind 2025 stond in het teken van filmopnames en het testen van installatiemogelijkheden binnen de het museum. Gedurende het hele proces bleef de kunstenaar zich bewust van de politieke gevoeligheid van herdenken in Polen, waar verhalen van martelaarschap en heldendom een beladen onderwerp blijven. Uit respect voor het lokale publiek vermeed hij een directe verbeelding van geweld en koos hij voor suggestie, symboliek en emotionele resonantie.
Centraal in Moisanders methode staat het samenbrengen van video, geluid en ruimtelijke compositie tot één samenhangend, plaatsgebonden geheel. Tijdens de residentie werkte hij nauw samen met een lokale actrice en haar jonge zoon. Samen repeteerden en filmden zij een ingetogen, intieme scène die vertrekt vanuit alledaagse gebaren en interacties. Het werkproces verliep bewust traag en flexibel, bepaald door het ritme van de aanwezigheid van het kind en door voortdurende reflectie over hoe beeld, geluid en ruimte historisch trauma kunnen overbrengen zonder het rechtstreeks te illustreren.
Het verblijf werd zo een ruimte van zorgvuldige vertaling: tussen persoonlijke en collectieve geschiedenis, tussen verleden en heden, en tussen cultureel specifieke referenties en een bredere Europese beeldtaal.
Gail Ritchie is een Noord-Ierse beeldend kunstenaar, gevestigd in Belfast. In haar praktijk onderzoekt zij de emotionele impact van conflict, herinnering en verlies aan de hand van tekenkunst, sculpturen, installatie en onderzoek. Dankzij haar academische achtergrond in zowel politieke wetenschap als beeldende kunst benadert Ritchie haar werk vanuit een multidisciplinair perspectief, waarbij zij onderzoekt hoe geschiedenis door de tijd worden geïnternaliseerd en herinnerd. Haar praktijk is sterk reflectief en vertrekt vaak vanuit archiefmateriaal, persoonlijke verhalen en ruimtelijke omgevingen met een symbolische of emotionele lading.
Ritchies werk werd uitgebreid tentoongesteld in het Verenigd Koninkrijk, Ierland en internationaal, onder meer in projecten rond herdenking, militaire ervaring en The Troubles. Haar langdurige interesse in de manier waarop herinnering wordt gevormd door plaats en materiële cultuur blijft een rode draad in haar oeuvre. Haar werk bevindt zich in collecties zoals die van de National Museums of Northern Ireland en de Northern Ireland Government Collection. In 2025 ontving Gail Ritchie de Major Individual Artist Award van de Arts Council Northern Ireland als erkenning voor haar artistieke werk.
Gail Ritchies verblijf in La Coupole werd gekenmerkt door een langdurige onderdompeling in een plek waar architectuur, technologie en geweld samenkomen. Vanaf haar eerste confrontatie met de monumentale ondergrondse structuur werden de schaal en dichtheid van de plek, de tunnels, archieven en het omliggende landschap, bepalend voor haar onderzoek. In plaats van een lineair traject, koos Ritchie voor een open en verkennende werkwijze, waarbij ideeën geleidelijk ontstonden via herhaalde bezoeken, observatie en creatie.
Toegang tot de archieven, tot afgesloten delen van het tunnelsysteem en tot de expertise van het team van La Coupole stelde haar in staat vrij te bewegen tussen historisch materiaal, architectuur en hedendaagse interpretatie. Haar dagelijkse aanwezigheid ter plaatse, reizend vanuit Saint-Omer en werkend in een kleine studio binnen het museum, en observerend hoe bezoekers zich tot de plek verhielden, verankerde het verblijf niet alleen in onderzoek, maar ook in haar ervaring.
Een terugkerende spanning in Ritchies benadering van La Coupole was het naast elkaar bestaan van tegengestelde verhalen: wetenschappelijke ambitie en dwangarbeid, technologische vooruitgang en menselijk lijden, dromen over ruimtevaart tegenover de realiteit van uitbuiting. In de archieven ontdekte zij fragmenten die sterk resoneerden, van het receptenboek van Maurice Bourdon, een daad van verbeeldingskracht en overleving onder omstandigheden van schaarste, tot foto’s van Hector, een laboratoriumrat die de ruimte werd ingestuurd en later werd gedood. Deze ontmoetingen verscherpten haar interesse in hoe levens, zowel menselijke als niet-menselijke, worden gevormd, geïnstrumentaliseerd en getransformeerd door machtsstructuren.
Tijd en transformatie werden centrale principes binnen haar werk. De plek zelf heeft meerdere gedaanteverwisselingen ondergaan: van steengroeve tot raketbasis, van gebombardeerde ruïne tot museum dat opnieuw door de natuur wordt omgeven. Het verblijf bood Ritchie de mogelijkheid deze lagen langzaam te overdenken, waarbij materialen, metaforen en vragen zich geleidelijk opstapelden. Haar proces, geworteld in tekenen, modelleren en assemblage, benaderde creatie als een denkvorm: voorlopig, associatief en aandachtig voor de onopgeloste aard van herinnering.
Videoinstallatie, 5’55 min
2026
In plaats van het religieuze motief van de Pietà letterlijk te herhalen, gebruikt Moisander het als visueel vertrekpunt, diep verankerd in het Poolse culturele geheugen. De figuren verschijnen op menselijke schaal in een verduisterde, omsloten ruimte en nodigen uit tot een intieme ontmoeting. Hun verstilling, subtiel doorbroken door minimale beweging, roept zorg, kwetsbaarheid en opgeschorte tijd op.
Geluid speelt een centrale rol in het werk. Door gebruik te maken van kinderliedjes en wiegeliederen als dragers van collectief geheugen onderzoekt Moisander hoe zachte vormen breuk en verlies kunnen bevatten. Het klanklandschap verwijst naar een Pools slaapliedje waarvan de kalme oppervlakte onverwachte wendingen verbergt. Geluid fungeert zo als emotionele barrière tussen persoonlijke ervaring en historische ontworteling.
Songtekst – Sparks´tale
Uit de asla, richting Wojtuś,
Knippert een klein vonkje.
Kom, ik zal je een sprookje vertellen,
Een sprookje dat lang zal duren.
Er was eens een prinses,
Die verliefd werd op een troubadour,
De koning gaf hen een bruiloftsfeest
En dat is het einde van het verhaal…
Er was eens Baba Jaga,
Die had een huisje van snoep.
En in dat kleine huis
Gebeurden vreemde dingen, het vonkje doofde uit.
Wojtuś kijkt, hij kijkt en denkt,
Zijn kleine ogen staan vol tranen.
“Waarom heb je mij een leugen verteld?
Wojtuś zal het onthouden.”
“Ik zal je nooit meer geloven,
Klein vonkje, zo fragiel,
Je schijnt even en gaat dan uit,
En dat is het hele verhaal.”
Er was eens een koning, er was een edelknaap,
En er was ook een prinses.
Ze leefden op zeeën
Ze kenden geen stormen.
De koning was verliefd, de edelknaap ook,
Ze hielden allebei van de prinses.
En zij hield ook van hen allebei,
Ze hielden van elkaar.
Maar op een dag gebeurde er iets,
Iets verschrikkelijks:
Een hond at de koning op, een kat at de edelknaap op,
En een muis at de prinses op.
Maar wees niet verdrietig, lief kind,
Laat dit verhaal je niet bedroeven:
De koning was van zoete suiker,
De edelknaap van peperkoek,
En de prinses van marsepein.
Installatie met gekleurde glasplaten, inkjetprints, bloemen en kruiden, zeefdruk op zijde
2026
Holding a pencil
Inkjetprints op gekleurd A3-papier, tekeningen uit het dagboek van Lidia Beccaria Rolfi, KZ Ravensbrück, 1945
Deze reeks toont tekeningen die Lidia Beccaria Rolfi maakte tijdens haar gevangenschap in Ravensbrück. De verbeelde landschappen, die verwijzen naar haar geboortestreek Piëmont, fungeerden als mentale schuilplaatsen en overlevingsstrategie. Afgedrukt op A3 gekleurd papier en zonder heroïsche presentatie getoond, benadrukken zij de broosheid en voorlopigheid van herinnering.
Stratum, Substratum
Arrangement van gekleurde glasplaten met foto’s uit het familiearchief van Lidia Beccaria Rolfi, KZ Ravensbrück en andere concentratiekampen, jaren 60
Foto’s uit het familiearchief zijn gezeefdrukt op mondgeblazen, gekleurd glas met bewust gebroken randen. Ze tonen Lidia Beccaria Rolfi in verschillende levensfasen, samen met mede-overlevenden met wie zij levenslange banden onderhield. De glasplaten roepen zowel de intimiteit van een privéarchief op als de kwetsbaarheid van herinnering. Ze reflecteren de fragiele aard van overdracht en de voortdurende energie die nodig is om herinnering levend te houden.
Tissue
Zeefdruk op zijde, tekstfragment uit het dagboek van Lidia Beccaria Rolfi, KZ Ravensbrück, 1945
Tragkraft (Carrying capacity)
Bloemen en kruiden verzameld in de zomer van 2025 samen met Cooperative Germinali in Paraloup
Het handgeschreven dagboek van Lidia Beccaria Rolfi bevat lijsten van dagen, huiselijke ruimtes, werkwoorden en voedingsmiddelen in het Frans en Duits. Vergroot en op de vloer gepresenteerd, verwijst de tekst naar haar poging de taal van de onderdrukker te leren, een pragmatische daad van overleving, maar ook een uitdrukking van honger en verlangen.
De zorgvuldig gerangschikte kruiden en planten uit Paraloup werden geselecteerd om hun geneeskrachtige, symbolische en voedende eigenschappen. Zij verbinden historische ervaringen van ontbering met praktijken van zorg, voeding en ecologische kennis, en maken zo van herinnering een levend, zintuiglijk netwerk van relaties.
2 Piezografische prints, ingelijst
2025
Space Age Dawn toont eeuwenoude naaldbomen op de voormalige V2-lanceerbasis in het Bois du Beleu. Hun asymmetrische groeipatronen zijn blijvende sporen van de brand die ontstond na de raketlancering van 8 september 1944. De beelden plaatsen de kwetsbare levens van twee bomen tegenover een technologisch kantelpunt: het eerste door mensen gemaakte object dat de ruimte bereikte, mogelijk gemaakt door een oorlogswapen. Dallaporta verschuift het narratief van vooruitgang van machine naar levend organisme en laat tijd zelf geschiedenis registreren.
14 Piezografische prints, ingelijst
2025
Stations of the Cross documenteert geïmproviseerde houten kruisen die bezoekers in het slagveld van Bois Jacques samenstelden uit ter plaatse verzamelde takken. Deze bescheiden gedenktekens vormen een hedendaags ritueel geworteld in de natuur. De reeks is opgebouwd uit veertien “stadia” en sluit aan bij de continuïteit van deze anonieme gebaren, waarin herinnering wordt voltrokken door herhaling in plaats van door een vaste vorm.
Doorsnede van een eikenstam met ingesloten granaatscherven, metalen band
2025
War Tree toont een doorsnede van een eik waarin granaatscherven zijn ingekapseld, recent verzameld in de sector Bizory, waar in 1944–1945 hevig werd gevochten. Aan de buitenkant nauwelijks zichtbaar, worden de metaalfragmenten pas onthuld in het snijvlak van het hout, waar blauwachtige oxidatie zich langs de jaarringen aftekent. Het werk maakt een herinnering zichtbaar die diep in de materie zit en transformeert de boom tot een stille getuige, een natuurlijk archief van tijd, geweld en herstel.
63 ingelijste prints met passe-partout
2025
Bizory (1945) herinterpreteert een luchtfoto uit oorlogstijd als een gefragmenteerde installatie van ingelijste prints die op de vloer zijn uitgelijnd. Het beeld kan alleen worden gereconstrueerd door de beweging van de toeschouwer: afstand en perspectief verschuiven en brengen het landschap geleidelijk weer samen. Zo wordt een strategisch militair beeld omgevormd tot een fysieke en perceptuele ervaring, waarin geschiedenis niet langer van bovenaf wordt bekeken, maar stap voor stap opnieuw wordt opgebouwd door nabijheid en aandacht.
Mixed media, emailleverf op vintage bord, aluminium ei
2026
The Party bestaat uit een keramisch bord dat verwijst naar een decoratief object uit nazi-Duitsland, deels overschilderd met de camouflagekleuren van de V2-raket. Het werk staat op een sokkel en wordt vergezeld door een aluminium ei. Zo brengt Ritchie huiselijke decoratie, gemilitariseerde esthetiek en de fantasierijke recepten van Maurice Bourdon samen tot eenculinaire verbeelding die in tijden van schaarste als vorm van verzet fungeerde. Het werk plaatst intimiteit en ideologie naast elkaar en onthult hoe zelfs ogenschijnlijk onschuldige objecten ideologische lading kunnen dragen.
Aluminium, canvas, ijzerdraad
2026
In Hector (In memoriam 1961) zweeft een levensgrote aluminium rat in een anti-zwaartekrachtpak in de ruimte. Het beeld is gebaseerd op een archieffoto en herdenkt Hector, een proefdier dat werd ingezet in het Franse ruimteprogramma en later werd ontleed. Ritchie legt een parallel tussen Hectors lot en dat van de dwangarbeiders in La Coupole: beiden werden gereduceerd tot instrumentele lichamen zonder zeggenschap, ingezet in naam van vooruitgang. Het werk stelt vragen over opoffering, exploitatie en de morele prijs van technologische ambitie.
Serie van 4 tekeningen, potlood en gravure op Hahnemühle aquarelpapier
2026
Underground
Landscape of war
Lunar
Ooid
Crater / Creatura onderzoekt verschillende vormen van leegte en verwonding: de tunnels onder La Coupole, het gebombardeerde oorlogslandschap, het met kraters bezaaide maanoppervlak en de eivormige afdruk die ontstaat wanneer een ei in betonpoeder valt. De reeks verbindt geologische, architecturale en lichamelijke breuken met elkaar, en legt zo een verband tussen aardse en kosmische landschappen, geweld en ambitie. Het werk beweegt zich tussen ontstaan en vernietiging , tussen inslag en afdruk.
Opgezette kraai, aluminium en zilverdraad nest, betonnen ei, plank
2026
De mixed-media assemblage Macha verwijst zowel naar verzetsiconografie als naar de hedendaagse fauna die La Coupole opnieuw koloniseert. De gebruikte materialen contrasteren fragiliteit en kracht en brengen deze eigenschappen samen in een beeld van volharding en hergebruik. In de Ierse mythologie is Macha een drievoudige godin die vaak verschijnt als kraai, een gedaanteverwisselaar verbonden met oorlog en transformatie, met dood én geboorte. Het werk verbindt mythe en actuele realiteit in een reflectie op overleving en wederkeer.
© 2025 | Art of Remembrance. All rights reserved.
